افراد دارای معلولیت در افغانستان با موانع بیشتر روبه‌رو شده‌اند
یک گزارش تازه درباره وضعیت افراد دارای معلولیت در افغانستان نشان می‌دهد که آنان در پنج سال اخیر با موانع بیشتری در دسترسی به آموزش، خدمات صحی، کار و مشارکت در زندگی عمومی روبه‌رو شده‌اند.
این گزارش از سوی انستیتوت حقوق بشر و حقوق بشردوستانه رائول والنبرگ در لوند سویدن، با همکاری یک گروه تحقیقاتی توسعه و پژوهشگران محلی تهیه شده است.
پژوهشگران در سال ۲۰۲۵ با ۹۹ فرد در ۳۴ ولایت افغانستان گفت‌وگو کرده‌اند. آنان همچنین یک برنامه هنردرمانی را با حدود ۲۰۰ کودک و جوان ناشنوا در کابل اجرا کرده‌اند.
بر اساس یافته‌های این گزارش، کاهش کمک‌های بین‌المللی، مشکلات اقتصادی، محدودشدن خدمات و سیاست‌های طالبان، شرایط زندگی بسیاری از افراد دارای معلولیت را دشوارتر کرده است.
گزارش می‌گوید زنان و دختران دارای معلولیت با موانع بیشتری روبه‌رو هستند و هم‌زمان با محدودیت‌های مربوط به جنسیت، با فقر و نگاه‌های منفی اجتماعی نیز مواجه‌اند. دسترسی آنان به آموزش، کار، رفت‌وآمد و خدمات صحی در بسیاری موارد محدود شده است.
در بخش دیگری از گزارش آمده است که کمبود خدمات توان‌بخشی و تجهیزات کمکی، دشواری رفت‌وآمد و نبود ساختمان‌های مناسب، دسترسی افراد دارای معلولیت به خدمات اساسی را به‌ویژه در مناطق دوردست دشوار کرده است.
این پژوهش همچنین جنگ را یکی از عوامل مهم معلولیت در افغانستان دانسته و می‌گوید بسیاری از افراد مصاحبه‌شده، معلولیت خود را به انفجار ماین، انفجارهای دیگر و تیراندازی مرتبط کرده‌اند.
نویسندگان تأکید کرده‌اند که این پژوهش کیفی است و بر نمونه آماری ملی استوار نیست؛ بنابراین نمی‌توان نتایج آن را نماینده وضعیت تمام افراد دارای معلولیت در افغانستان دانست. با این حال، گزارش تلاش می‌کند تجربه‌ها و موانع ساختاری این گروه را در بخش‌های مختلف کشور مستند کند.
این گزارش خواستار بهبود خدمات توان‌بخشی، آموزش فراگیر، فرصت‌های کاری، دسترسی به خدمات صحی و مشارکت مستقیم افراد دارای معلولیت در تصمیم‌گیری‌هایی شده است که بر زندگی آنان اثر می‌گذارد.
